Garip gönül sur dibinde çocuktur,
İpi kopmuş umutları yel çalmış…
Gözyaşları yine boncuk boncuktur,
Tipi olmuş bulutları sel salmış…
Düşler çökmüş ciğerleri sökülmüş,
Kuşlar ürkmüş kanatları dökülmüş,
Aşk vurulmuş ince beli bükülmüş,
Gönül bağı viran olmuş kel kalmış…
Yolda kalmış gözün feri azapta,
Sabır bitmiş sevda yeri kezzapta,
Rüzgâr olmuş dağ taş erir gazapta,
Gönül tarla ucu sivri bel dalmış…
Sonbaharı gitmez olmuş gönülün,
Viran bağda işi olmaz bülbülün,
Boynu düşmüş rengi solmuş sümbülün,
Kendi gelmez mektup yazmaz tel lalmış…
Cantekin der; yalnızlığın közüyüm,
O yâr gözüm ben sevdanın özüyüm,
Darbe yemiş âşıkların sözüyüm,
Ağla gönül çek çileni el balmış…