Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Taştan taşa vurdu beni kaderim, İnsaf eyle nazlı yârim sen vurma… Günden güne katlanıyor kederim, İnsaf eyle nazlı yârim sen vurma…   Küçük

  Şu gönlüme dalan sen, Beni benden alan sen, Ne kaldı ki elimde? Yerden yere çalan sen…             Gönül viran köz beden, Kından çıkmış

  İnsandır bu ayarı yok kim sarraf,İnsaf yelde vicdan selde çim etraf,Vefasız yâr ömrü eder hep israf,Öğretmenim kurtar derim sen seni… Dost dediğin almış seni hedefe,Candan seven sahip çıkar sedefe,Sen üzgünken parmak vurmam ben tefe,Öğretmenim kurtar derim sen seni…   Değer verdin değer bilmez nanköre, Aşkı sorma gönül gözü tam köre, Bardak küser dökülen her

  Gel gör beni yufka yürek kor ateş, İyi niyet cehenneme yol oldu… Kara kıştır ne bahar var ne güneş, Erdem iflas insan olmak

  Sözcük yığmış market malı poşete, Tombaladan mısra eder imalat… Ekini sığ geçmek ister manşete, Hoppalardan al meyvesiz marmelât…   Serbest yazan her beyini

  Gitmiş ele olmuş dadı, Çocukları yâd elinde… Kotla badi giymiş cadı, Şalvar kalmış çit telinde…   Özenti dağ cahil yozda, Evi kalmış kirde

    Kısır beyin katran yürek kara ses, Günden çalar mavi göğü güneşi… Ot yargıçtır başgardiyan kör kafes, Dünden gelir korlar durur ateşi…  

  Dille yürek sende çapraz kafiye, Redif olan dil yüreğe saygım var… Elle gözler birer maraz hafiye, Viran özde çıkan sözden kaygım var…  

  Sevda yüklü nazlı gece, Sol yanıma huzur döşe… Bir son bulsun şu bilmece, Gülşen olsun dört bir köşe…   Kucak açmış bize sema,