Yazar: Mahmut CANTEKİN

    Giyinmiş kuşanmış güzel boyanmış, Bu gençlerin hepsi birer ay gibi, Nenemin yaşında yeni uyanmış, Kendini görüyor o da tay gibi…

Bak mangalda kalmadı kül, Kekemeler oldu bülbül… Hakkâri’ye geldi deniz, Sahilinde avun gönül…

Çal sazım çal gerçeği, Gerçeğe tut merceği, Cana yontma ölçeği, Üç kuruşa kul olma…

  Cenazesi yerde figan komşunda, Balkonda mangalın elin turşunda… Aklın kafesteki cici kuşunda, Vatan millet diye ötme duyarsız…

  Koca gövde kocaman baş, Beyin firar zekâsı şaş, Ağız çarık oynak göz kaş, Kör sokağın şaş muhtarı…

    Karga beyin gak bebesi, Başımızda laf ebesi, Bir şey bilmez çokbilmişin, Yalandandır tüm tövbesi…

    Mangaldaki küle yazık, O kemiksiz dile yazık, Bu saf temiz ele yazık, Bu ne “GAZIK” canım canlar…

    İnadı var sanki katır, Ne dost bilir ne de hatır. Tek kıblesi Euro Dolar, Bana seni hatırlatır…

    Hamsan pişmeye bak yavan yaşama… Her an her gün çalış yap sen aşama… Yoksa bilgin görgün vicdan insafın, Neye yarar vali olsan

  Oku evlat avukat ol, Haksızlığa barikat ol, Para pula köle olma, Hakkı savun hakikat ol…

Güneş doğar gün olur, Gün bitince dün olur, Yaşamışsan destansı, Taş yastığın yün olur…

    Camilerden çalma halı, Hırsızlardan alma malı, Adam gibi adam ol da, Sevenlere olma çalı…

  Duyarsızsın demir gibi, Kalbin kara kömür gibi, Bulaşırsın çamur gibi, Çöpe atmak gerek seni…

  Soframdaki bir lokma aş, Arttı ahbap dost arkadaş… Ne bir soran selam vardı, Gözlerimde akarken yaş…

  Kişiliği viran olmuş, Sülük yaşar sanki bittir… Gelmiş bana ciran olmuş, Havlar durur tıpkı ittir…