Yazar: Mahmut CANTEKİN

ASRIN İHANETİ   Güzel ülkem, Cennet ülkem, Uğradın asrın ihanetine, Betondan lüks tabutlar, Toz duman oldu yığıldı, Kadın erkek çoluk çocuk, Canlarımızın kemik etine…

ADIYAMAN DEĞİL ACIYAMAN   Yaz tarih yaz, Taş yağdı başımıza taş, Üstümüzde tonlarca enkaz, Yedinci gün gözümüz hala yolda, Yan tarafımızda kurtuldu bir can,

DEPREM   Japonya’da seksen bir kat bina, Sallıyor dokuz şiddetinde deprem, Oturmuş koltuğuna Mai Megumi, Karşılarında Haruka  Kazuki, Kahve içip hepsi gülüyor…   Ülkemde

ADIYAMAN ÜŞÜYOR   Yıktı Adıyaman’ı zelzele, Soğuk gün donuyor gece, Bekledik vali AFAD gele, İlk üç gün sır bilmece…   Yıkılmış yerlerde Belediye, Kendine

SAYENİZDE ÖLDÜM   Evim yıkıldı başıma, Dört gündür enkazdayım, El atan yok taşıma, Mevsim kış ayazdayım…   Eliyle tırnağıyla, Çalışıyor birçok güzel yürek, Islanan

YAŞASIN BİLİM   Binalar çürük, Canlar ölüyor canlar, Yaşasın bilim, Batsın yerin dibine, Talan, Yalan, Üfürük…

ÜLKE DÖNDÜ MEZARLIĞA   Koltuklar yumuşak deri, Üç kuruşa yemekleri, Ne kaygı ne tasa, Kimler için yapılır yasa, Dolar taşar kasa, Gitti İsmail, Ayşe

YALA BEYİM SEN YALA   Renk renk ayakkabılar çok pahalı markalar, Vur altına üstüne vur dilini yala sen… Yiğitler göçtü gitti miras kaldı parkalar,

DİREN GÖNÜL DİREN   Diren gönül boyun eğme namerde, Hak yoluna koy başını dik yaşa… Selam verme kene olan bir ferde, Halkı ezen ne

HALK ÇOCUĞU   Halk çocuğu bizden biri, Bir gün gelse geçse başa… Kalp neylesin hırs kibiri, Sevgi aksa toprak taşa…   Mert olanlar eğmez

BU NE HAL DÜNYA   Bir çığlıkla doğduk senin bağrına, Feryat arşta Dünya sefil halımız… Kandık yandık senin pembe çağrına, Yaprak gazel param parça

HAMİT EVCİ TÜRKÜSÜ   Bu dünyadan geldi geçti niceler, Dağ taş anar gönüllerin asını… Boyun büktü yasta gündüz geceler, Yürek ağlar arar insan hasını…