Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Yok mu ömür bahar diye bir mevsim, Bir bozulmaz nikâhın var ayazla… Güz renginde eylül olmuş her resim, Bir buluşmaz sabahın var beyazla…

  Yağmur almış göçebenin çadırı, Yorgan kilim serilmişler güneşe… Çocukların parlar esmer baldırı, Üçtaş ocak şişler konmuş ateşe…   Neşe geldi bomboş duran arsaya,

  Bel bağlama bu Dünya’nın mülküne, Ecel gelir sorar bir gün halını… Can dağlama haram katma yüküne, Teneşirde imam okur falını…   Malın olsun

  Viran olsun otlar düşsün hanene, İnme insin kurtlar düşsün sinene… Kıran girsin yayı düşmüş çenene, Geldin girdin güzelliğin kanına…   Kökü gitti el

  Söyle sen bir hiç misin? Hep kendini översin… Kör kenefte iç misin? Her pislikte yaversin…   Annenden sor babanı, Düşman görme yabanı, Çözemedim

Boyun bükmüş mor menekşe yastadır, Garip ömrün sürgün yeri şarkısın… Vurgun yemiş öksüz gönül pastadır, Gözler çeşme kaynağısın arkısın…   Defter açık seni bekler

  Benim aşk şafağım ilk göz ağrımsın, Gönlü saran yeli asla unutmam… Tatlı sevda bağım aşka çağrımsın, Nefes kesen hali asla unutmam…   İlk

  Bu Haydar, Betoncu Haydar! Beton döker harç karar, Sabahtan akşama kadar…   Köyden göçmüş şehire, Şehir denen bu koca bulanık nehire… Bulanık nehirde

  Boşa esme al gel yardan bir haber, Can burada göz orada kalmasın… Taşa kesme gönül zaten derbeder, Yâr isterim söz efkâra salmasın…  

Bey ağa sanırsın baksan tipine, Güvenme tutunma onun ipine, Kene olmuş binmiş beleş cipine, Bir lokmaya satmış dost dediğini…   Belli değil dini kıblesi