Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Damla damla yaş süzülür, Gurbet kokan yanağından… İnsan değil taş büzülür, Ayrı düşse toprağından…   Hüzün çöker efkâr basar, Uzun olur bitmez gece…

  Ucu altın kalem ile Bak yazılmış yazım benim… Gülemedim âlem ile Gün karakış soldu tenim…   Cellât geldi derdi derdi, Sana bana çile

  Çok özledim seni güneşim Kâhta’m, Tüter gözlerimde taşın toprağın… Gönlümü ısıtan ateşim Kâhta’m, Tüter gözlerimde taşın toprağın…   Kâhta çayı dönmüş baraj gölüne,

  Yeşil şirin can Kâhta’m, Taşınla toprağınla, Karakuş Tepesi, Cendere Köprüsü, Nemrut Dağınla, Sen bir tarihsin…   Yeşil şirin can Kâhta’m, Kurulduğundan beri, Yediler

  İşkenceci şubede, Kazılmış fişlere künyemiz, Kırmızı fişlerde en başta… İnsafsız gök kubbede, Adımı ezbere okur olmuş, Acımasız zekisi körü…   Yağmur yağsa şimşek

  Gönlümün sultanı başımın tacı, Sensin şirin Kâhta’m sensin bilesin… Yaralı gönlümün sensin ilacı, Tükensin dertlerin sen hep gülesin…   Toprağın görmesin hiçbir afeti,

  “Pirin Palas’tan Kâhta Halkına”   Penceremden giren ey güzel yıldız, Gel arkadaşım ol kalmışım yalnız, Bağdaş kur hücreme zalimlere kız, Açalım defteri dertler

  Biri oynar düğün yapar, Biri açtır yoldan sapar, Biri kördür mala tapar, Ne sahnesin yalan Dünya…   Biri ekmek diye ağlar, Biri altın

    Bir yılbaşı gecesi, Nemrut’tan esen deli poyrazdan, Sallanırken evimizin penceresi, Koşmuş gelmiş mahallemizin ebesi, O fırtınalı gecede, Bahçesinde kuyu, Bahçesinde dut nar