Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Ne köy kaldı ne de şehir,Ekmek aşlar oldu zehir,Gözyaşları sanki nehir,Çek elini sen Irak’tan… Her ülkede sensin pürüz, Çoluk çocuk kaldı öksüz,Paramparça gece

  Ömrün günü biter bir bir, Mezarını çalı kaplar… Tutsak almış seni kibir, Mezarını çalı kaplar…   Yaratmadın sen evreni, Ezdin üzdün tüm çevreni,

          “Sen seni bilirsin ağam”   Ağam ağam hiç ağam, El ekini biç ağam, Rakı viski iç ağam, Tak başına taç ağam…   Ağam

  Beter gelir gelen sene, Can tükenir ömür heder… Lokma küçük çoktur kene, Bu yoksulluk değil kader…   Çocuk yaşta çalar siren, Düzde bile

  Sen gönlümün bahar yeli ak gülü, Kapımı çal gel bu bayram sabahı… Hasret yaktı göğe çıktı bak külü, Çağrımı al öksüz koyma dergâhı…

  Döndüm baktım gelip geçen yıllara, Yeller almış boşa gitmiş bir ömür… Aklar düşmüş göğsümdeki kıllara, Yeller almış boşa gitmiş bir ömür…                    Ayaz

  Boş teneke gürültüdür tüm sesi, Kulağı yok kıyma güzel tek söze… Çağlayandır çokbilmişin nefesi, Parmağı ok batar gören her göze…   Sükût altın

  Çocuk yaşta açtın yara,  Bir mum gibi erir canım… Bahta sensin çalan kara Bir mum gibi erir canım…   Yüreğimde oldun çıban, Sılam

    Ağzı çarık uzun eli, Yalan çalar her bir teli, Rüzgâr esse çıkar keli, Hiç utanmaz bin bir surat…   Kuş beyinli susmaz