Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Ey insanlık! Sabahın seherinde, Masmavi göklerde, Ak güvercin misali, Gelsin Dünya’ya barış yeli…   Ey insanlık! Aç kollarını kalk ayağa, Çıkalım meydana sokağa,

  Yeter bunca kan, Kalk, Gün, Barış günüdür…   Haydi uyan, Kalk, Gün, Barış günüdür…   Yeter bu kadar kurban, Kalk, Gün, Barış günüdür…

  Zil çalmadan önce, Açıldı yavaş yavaş, Okulun demir kapısı… Zille koştu inciler, En öndeydi birinciler…   Balkondaydım akşamüstü, Yüreğimi efkâr bastı… Yırtıktı kiminin

  Geçmişsin aynanın karşısına, İnmeden gönül çarşına Süzüyorsun kendi kendini… Bakıyorsun kaşına gözüne, Hayran kalıyorsun yüzüne…   Gel beni dinle, Bir hesaplaş kendinle… Geç

  Siyah saçlı ela gözlü esmerim. Nemrut’a doğan Güneş gibi, Doğ buza kesmiş yüreğime… Garibi ısıtan kor ateş gibi, Zemheri gününde ısıt beni… Al

  Hey! Amerikalı kovboy! Azmış çıldırmışsın yine… Kan bürümüş aç gözüne, Kan istiyorsun kan… Horişima Nagazaki Vietnam… Doymaz mısın sen? Bunca vahşet yetmez mi

  Ah! Mak! İftira sana has, Babandan miras!   Ah! Mak! Yalan dolan, Babandan sana kalan…   Ah! Mak! Seni rezil dalkavuk, Babandan sana

  Aha! Dedi aha! Az kaldı sabaha… Kurtulacak insanlık, Dedim; Yaş kırk gülmedim daha, Yol uzundur sabaha…   Aha! Dedi aha! Az kaldı sabaha…

    Beyinler, Ah beyinler! Egoya kilitlenmiş, Haramla bitlenmiş, Erdemsiz beyinler…   Yürekler, Ah yürekler, Afyon’un mermerine, Karabük’ün demirine, Dönüşen yürekler…   Gözler, Ah