Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Alışırsın alışırsın, Uzun uzun yollar yürümeye, Yeterse ömrün alışırsın…             Alışırsın alışırsın, İliğini kemiğini donduran soğuklara, Yeterse ömrün alışırsın…   Alışırsın alışırsın, Bıçak

  Kirleniyor doğa,  Süzülen irin… Deterjanı bulunmadı daha, Benliklerdeki kirin… Hırslar dizginsiz, Acılar fırtına, Gözyaşları sel, Mutluluğun adı var… Gören gözüm, Alev taşır yüreğime,

  Öksüz sabahlarda, Öpüştü Akdeniz, Güneş ışınlarıyla, Anadan üryan, Sere serpe, Kuşlar ölmesin diye…   Dalgalar, Yüzüne tükürdü, Tecavüzcü binaların, Rüşvet çocukları hepsi, Gümüş

  Sen ve ben, Gonca gülken, Gönlümüzün tarlasına, Kimlerdir hüzün eken…   Her zamansız kar, Başımızda ne arar, Bulutun karasına, Yürek isyankâr…   Alev

  Başı kurtulmasa da beladan, Yalçın bir kaya gibi, İki gözüm, Direndi zulme…   Onursuzlar korosu, Kin kustu akrep gibi, Dar ettiler ülkeyi, Yiğit

  Yaşım on dört yıl 1966 Bir öğle vakti, Beynimde şafak attı… Bu gün yıl 2009, Dile kolay koca kırk üç yıl, Ömür sevdalanmış

  Balıkların gözyaşıdır deniz, Kardeş karnında yem…   Dağların öfkesidir rüzgâr, Özgürlüğüne vurulmaz gem…   Sevginin filizidir ağaç, Dallarında yeşil cem…   Hüznün yoğunlaşmasıdır