Yazar: Mahmut CANTEKİN

LİCELİ NEVZAT Diyarbakır zalim elde fitilin, Hesabını soran olur unutma… Kan bürümüş hain gözü katilin, Hesabını soran olur unutma… Fidan gibi boyu vardı Nevzat’ın,

LİCELİ HÜSEYİN “Öğrencimiz Hüseyin Cantürk’e”     Gördüm cami avlusunda, Küçük kanlı bedenini… Kanlar vardı havlusunda, Söyle bana nedenini… , Hüseyin’im okur beşte, Daha

LİCELİ ELEMAN Senin harcın yap talan, Çal eleman eleman… İşin gücün hep yalan, Çal eleman eleman… Azmış insan nankörü, Duydu sağır hem körü, Duymaz

LİCELİ SALİH “Bir Haftalık Liceli Geline” Gelin oldu ay dolmadı, Cana kıydı kanlı eller… Kına yaktı oy solmadı, Cana kıydı kanlı eller… Tüm bedeni

  LİCE- KAYMAKAM BEY -7 İtiraf ettim suçlarımı, Haydi, asın beni! Haydi, kesin beni! Kuş uçmaz kervan geçmez, Diyarlara sürün beni! Ben öğretmenim! Neferiyim

LİCE-KAYMAKAM BEY -6 Yıl 1996, Sorunlar daha da arttı… Eski kaymakam Halk Eğitim ile birlikte, Milli Eğitimi de omzuma attı… Utandırmamak için bana güvenenleri,

LİCE-KAYMAKAM BEY -5 Yıl 1995, Kaçtı dayısı olan öğretmenler Lice’den… Tayin istedim Mersin’e, Çıkmadı ne yapayım. Bir “DAYI” da bulamadım kendime, Kalakaldım çaresiz… Halk

LİCE-KAYMAKAM BEY -4 Yıl 1993 – 1994, Okutuyorum aynı sınıfı, Yeni öğretmenler geldi okuluma, Yozgat’tan Burdur’dan Elazığ’dan… Okul müdürü köşe dönme derdinde, Anlamıyor eğitimin

LİCE-KAYMAKAM BEY -3 1992 – 1993 öğretim yılı, 22 Ekim Cuma günü, Bin ev dört yüz dükkân, Kül oluyor Lice’de… Okulum harap, Öğrencilerim göçmen…

LİCE-KAYMAKAM BEY -2 Sorguluyorum ben beni, Yüreğimi, beynimi… Yıl 1992, Atanmışım baraka bir İlkokula… Müdürümün kahkahası, İğnesi takılmış plakta imam salası, Odası taşra kahvesi…

LİCE-KAYMAKAM BEY -1 Saat sabahın dördü, Mışıl mışıl uykuda, Ülkemde insanlarım… Kimi renkli rüyalarda, Kâbuslarda kimileri… Masamın başındayım hala, Sorguluyorum acımasızca kendimi, Kül tablası

LİCE ‘DE DÜN Daha dün, Gördüğün, Ne düştü, Ne de hülya! Ateş yağıyordu dört bir yandan, Yıkılacak sanıyordun dünya, Kesmiştin umudunu yaşamaktan, Şimdi hayattasın,

LİCE’DE AZGINDIR CELLÂT Var git cellât git başımdan, Utan yirmi bir yaşımdan, Gök gözümden yay kaşımdan, Ne istersin cellât benden… Babam aldı dönüş sözü,