Yazar: Mahmut CANTEKİN

  Bir gemiyim okyanusta dümensiz, Neredesin kaptan köşkün sahibi… Hangi gemi demir atar limansız, Gel derman ol öksüz gönlün tabibi…   Yâr çiçektir gönül

  Çarptın gittin suratıma kapıyı, Gelmiş yüzün sürüyorsun eşiğe… Köze attın hüzne boğdun yapıyı, Hasret koydun şu gönlümü ışığa…   Bal damlıyor can ısıran

  Titreme yuvasız serçe gibi, Ahraz gecenin ayazında…   Gel ısın gir ısın, Yüreğimin alazında…   Ekle ucuca hasretleri, Bitsin dilinin ilk niyazında…  

    Bu nankör dünyada açtım gözümü, Aradım dostluğu ihanet gördüm… Bilimle pişirdim ben bu özümü, Aradım güneşi cehalet gördüm…   Karanlığın ağı sarmış

  Sıkma, Boğma gerçeği, Yüreğinin mengenesinde…   Tükür yüzüne! Alçalt alçağı! Her keresinde…   Dayandı kesti kemiği, Arsızın bıçağı, Susma yanarsın testeresinde…   Titremesin

  Güvercindir yaralıdır bu yürek, Aç bağrımı çek tabibim hançeri… Bu acıya sevgi gerek aşk gerek, Aç kapıyı al gönlünden içeri…   Keser elin

  Sarıl gönül halden bilen insana, Ser sofranı içir sevgi şerbeti… Yüreğe bak bakma renge lisana, Cahil bilmez zehir eder sohbeti…   Ayaz vurmuş

  İki ben var bu bedende ben gibi, Sol memenin tam altında birisi… İki can var cenk edende sen gibi, Başta durur odur her