Ben göreve gelmeden önce YİBO’da öğrencileri sevmeyen, eğitim öğretimi aksatan, okulu babasının çiftliği gibi yöneten bir müdür vardı…
Bölgenin insanını sevmeyen bu kişiler, çocuklarını sevebilirler miydi? Okulun deposunda bulunan yatak, nevresim, yastık ve kaşıkları bile çocuklardan esirgemişlerdi.
Müdürü görevden almış, YİBO’da önemli gelişmeler sağlamıştık…
Kaymakama yapılan çalışmaları, değişiklikleri yerinde göstermek, bizim düşünemediğimiz, öğrencilerin yararına olacak önerileri varsa, onları da uygulamak için YİBO’ya götürmeğe karar verdim…
Düşüncemi kaymakama açtım. Kaymakam Bey uygun gördü. YİBO’ya birlikte gitmeye karar verdik
Birlikte YİBO’ ya gittik. Yatakhaneleri, dershaneleri, depoyu, kütüphaneyi, yemekhaneyi tek tek gezdik, inceledik…
Denetim uzun bir zaman aldı. Hava kararmaya başlamıştı.
Kaymakam Bey:
— Müdür Bey, Lice’ye dönmeden önce Binbaşıyı ziyaret edelim.
— Edelim.
YİBO öğretmen lojmanlarının yanında, üçüncü binada bulunan 1. Tabur komutan yardımcısı Binbaşının odasına gittik…
Binbaşının kapısında bekleyen asker bizi durdurdu:
— Bekleyin, haber vereyim.
Kaymakam Bey:
— Bekliyoruz.
Asker içeri girdi, geldi:
— Sizi bekliyor.
Kaymakam Beyle içeri girdik. Binbaşı bizi ayakta karşıladı. Yer gösterdi. Oturduk. Binbaşı yerine oturunca zile bastı. Asker içeri girdi.
— Ne içersiniz?
Kaymakam:
— Kuşburnu.
Ben:
— Çay, dedim.
Binbaşı kendisine de çay söyledi.
Kaymakam ve Binbaşı sohbete başladılar. Çaylar ve kuşburnu geldi. Sohbet devam ederken, kuşburnu ve çaylar içildi.
Binbaşı:
— Tabur Komutanımız Yarbay operasyondan dönmüş. Birlikte ziyaret edelim mi Kaymakam Bey?
Kaymakam:
— İyi olur. Yarbaya hoş geldin, diyelim…
Ben, Kaymakam Bey ve Binbaşı birlikte Yarbaya hoş geldin demeye gittik…
Kapıda bekleyen asker, Yarbaya konukları olduğunu haber verdi.
Yarbay, konukların içeri alınmasını emretmiş. Asker bizi içeri aldı.
İçeri girdik. Oturduk. Sohbet başladı.
Kaymakam sordu:
— Hangi tarafa gittiniz? Operasyon nasıl geçti Yarbayım?
Yarbay gayet neşeliydi…
— Kaymakam Bey, Hani ilçesine doğru gittik. Biz çok kalabalıktık. Teröristlerle sıcak temas sağladık. Çok sıkıştırdık. Çatışma uzun sürdü. İki çocuğun mermileri bitti. Onlar teslim oldular. Diğerleri kaçtı. Teslim olanlar on altı, on yedi yaşında çocuklardı. İkisinin de orada işini bitirdim. (Orada işini bitirdim derken, silahı nasıl tuttuğunu ve taradığını elleriyle gösterdi.)
On altı, on yedi yaşlarında teslim olan iki çocuğu getirip yargıya teslim etmek varken, orada yargısız infaz etmek ve bundan o kadar mutlu olmak beni şaşırttı.
Yarbaya yaptığının yanlış olduğunu, bu kadar sevinmenin bir anlamının olmadığını, o iki çocuğu dağa gönderen nedenleri sorgulamak gerektiğini, nedenler ortadan kalkmadığı sürece o iki çocuğun yerine, on iki çocuğun geçeceğini söylemek istedim… Tartışma, beni çocukların yanına götürürdü…
Atatürk’ün, teslim olan Yunanlı Generale büyük konukseverlik göstermesini anımsadım… Yunanlı generale gösterilen konukseverliği değil, normal savaş kurallarını, iki çocuğa uygulamak gerekmez miydi?
Düşüncelere daldım…
Kaymakam Beyin sözü ile daldığım derin düşüncelerden uyandım:
— Yarbayım, bize müsaade geç kaldık…
Yarbay:
— Müsaade sizin, dedi.
Yarbayı kendi dünyası ile baş başa bıraktık…