Çalıştığım dairede gazete okuyordum. Kapı çalındı. İçeriye bir hizmetlimiz ile birlikte bir tim girdi.
Hizmetli:
— Bu arkadaş sizi arıyor.
Hizmetli timle beni baş başa bırakıp çıktı…
Tim:
— Siz Adıyamanlı mısın?
— Evet.
— Ben de Adıyamanlıyım.
İlk defa bir time elimi uzatıyordum…
— Hoş geldin hemşerim. Buyur şöyle otur.
Oturdu.
Biz konuşurken, timin beni ve ailemi tanıyıp tanımadığını öğrenmek için sorular sordum…
Kâhtalı olmadığını öğrendim…
Adıyaman merkeze bağlı bir köydenmiş…
Rahatladım…
— Beni nasıl buldun?
Tim:
— Liceli bir esnafa burada Adıyamanlı kimse yok mu diye sordum… İlçe Milli Eğitim müdürü Adıyamanlı, dedi… Çok sevindim. Gidip tanışalım, dedim. Geldim…
— Hoş geldin…
Sohbete başladık…
Tim anlatmaya başladı:
— Halk timlerden nefret ediyor… Bizi görünce cehennemin zebanilerini görmüş gibi davranıyorlar… Bizden kaçıyorlar… Bize selam verenlerin de içlerinden ana avrat küfrettiklerini biliyorum. Güçleri olsa bizi parça parça ederler. Adamlar da haklıdır… Bizimkiler de çok acımasız davranıyor. Hepsi Kürt düşmanıdır. Bak sana bir şey söyleyeyim… Ben ülkücüyüm. Ülkücü olmama rağmen, Kürt olduğum için bana güvenmiyorlar. Bazı serseri timler de benimle dalga geçiyorlar. Bu yüzden çok kavgamız oldu. Para için bu işteyim. Yoksa bir gün durmam.
Tim konuştu, ben dinledim…
Bir şeyler öğrenmek için sorular sordum.
Tim anlattı. İçini dökecek bir yer arıyormuş…
Tim:
— Bak hemşerime bir şey söyleyeyim.
— Söyle Hemşerim.
— Hemşerim, aman Licelilere güvenme.
— Neden?
— Burada kimin PKK’lı olduğu, kimin ihbarcı olduğunu bilemezsin… İyi niyetle söylediğin bir söz başına iş açar… İki tarafta gözünün yaşına bakmaz… Seni öldürürler… Buranın kanunu ölmek öldürmektir…
— Sağ ol hemşerim… Dikkat ederim…
Tim:
— Ben burada yalnızım… Memleket hasreti çekiyorum… Seninle konuşunca rahatladım…
— Ben de memnun oldum…
— Sana karışan olursa bana söyle. Kafanı yorma onların işini bitiririm…
İçimden artık benim de bir koruyucum var, dedim.
— Sağ ol hemşerim…
Gitmeden iki telefon numarası verdi. Biri evinin, biri de çalıştığı yerinmiş. Sıkı tembih etti:
—En ufak bir sorunun olursa, beni aramazsan darılırım.
— Sağ ol hemşerim. Bir sorunum olursa seni aramazsam kimi arayacağım!
Laf olsun diye söylediğim bu söz, hemşerim Kürt, ülkücü tim konuğumu çok memnun etti. Koltukları şişti…
Devam etti:
— Yarın Lice’den gideceğiz. Gitmeden bir gün önce tanışıyoruz. Yıllardır bu ilçeye gelip gidiyorum. Sen de yıllardır buradasın. Nasıl tanışamadık. Ben Lice’ye her gelişimde sana uğrarım.
— Beklerim hemşerim…
Benim davetsiz konuğum gitti.
Karşılıklı hemşericilik oynadık.
Korkmaya başladım. Hemşerim yanıma gelip giderse Lice’de alnımın ortasına damgayı vururlar:
— Milli Eğitim Müdürü ajandır… Tez elden hesap sorula… Kellesi vurula…
Bir gün Liceli bir arkadaşla konuşurken, yaşlı bir kadın yanımızdan geçti. Az ileride durdu. Liceli arkadaşa Kürtçe seslendi:
— O memurdur… Karısı Türk’tür… Kendisi devletin ajandır… Ondan uzak dur…
Güldüm. Yaşlı kadına cevap bile vermedim.
Liceli arkadaşa sitem ettim:
— Hangi tarafın yanlışlarını yüzüne söylersem ajan diye suçluyorlar… Bu Lice’de ne Musa’ya yaranabildim… Ne İsa’ya yaranabildim… Yanlışları söylemek suç olsa da söyleyeceğim… Yazacağım… Ben okuyan, düşünen bir insanım… Hiçbir tarafın dalkavuğu değilim… Bütün Liceliler bunu iyi bilsin…